دیروز که حداد عادل به دولت تذکر داد و صدای احسنت احسنت نمایندگان هم بلند شد بد ندیدم نوشته ای را که مدتهاست توی بایگانی ذهن نگه داشته ام توی وبلاگ بگذارم. تذکر حداد به این خاطر بود که دکتر الهام در قیمت پایه بنزین و آغاز سهمیه بندی تشکیک کرده بود. الهام گفته بود که دولت سعی می کند قیمت بنزین را همان ۸۰ تومان نگه دارد !! البته بعدا این حرفش را پس گرفت اما رئیس مجلس به خاطر حرفی که الهام درباره زمان شروع سهمیه بندی زده بود حسابی عصبانی به نظر می رسید و به صراحت دولت را مکلف کرد که از اول خرداد سهمیه بندی را شروع کند:
اقتصاد یا محبوبیت؟
وضع مصرف سوخت به مرحله بحرانی رسیده و هیچ یک از کارشناسان اقتصادی از باقی ماندن وضع موجود استقبال نمی کنند. آمارها جدی و تهدید کننده اند و تحلیل های اقتصادی مرتبا بر نگرانیها می افزاید.
آرامش روانی جامعه کاملا به هم خورده است و مردم از آنچه در آینده با آن روبه رو می شوند بی خبرند. اشتباهات دولت های گذشته بروز یک انفجار اقتصادی در آینده را هشدار می داد و اکنون همه عوامل این انفجار آماده به نظر می رسند. اقتصاد با تمام وجود در حال بازپس دادن تاوان ندانم کاریها و "سیاست بازی" ها است. به طور کلی اختاپوسی که از بنزین برای زندگی ایرانیان ساخته شده حاصل نگاه مقطعی سیاستمداران، نادیده گرفتن ضرورت های اقتصادی، بی توجهی به زیرساخت های پتروشیمی، سهل انگاری نسبت به ناوگان حمل و نقل شهری، ناتوانی در کنترل قاچاق مواد سوختی، عدم ارتقاء کیفیت تولید خودرو، تحمیل هزینه های اداری سهمیه بندی، افزایش فساد و مشاغل کاذب در شهرهای بزرگ، عدم توجه به استانداردهای بهداشتی، بی توجهی به محیط زیست و بسیاری از مسایل دیگر است.
در میان تمام کشورهای دنیا
تنها ونزوئلا بنزین را به نرخی ارزانتر از ایران عرضه می کند که با اقدامات اخیر چاوز، ایران به زودی در کف جدول قیمت بنزین در تمام دنیا قرار خواهد گرفت. آثار منفی قیمت پائین بنزین آنقدر زیاد است که به شمارش نمی آید. تنها در مورد تهران شرایطی ایجاد شده است که به کار بردن واژه "بحرانی" درباره آن به شوخی شبیه تر است. در حالی که این شهر ظرفیت 3 میلیون خودرو را دارد اما هم اکنون بیش از 5 میلیون خودرود در خیاباهای آن تردد می کنند. سلامت کودکان و سالخوردگان به خصوص در روزهای نیمه دوم سال کاملا تهدید می شود اما سیاستمداران ترجیح می دهند به شمارش آراء خود در روزهای انتخابات فکر کنند. همین قیمت پائین باعث شده تا بخش قابل توجهی از اعتبارات صندوق ذخیره ارزی به مصارف یارانه ای و کنترلی سوخت آنهم به نفع اقشار مرفه، برسد که جز افزایش تورم و کاهش توانمندی دولت در پیگیری پروژه های عمرانی نتیجه ای نداده است. با اینحال مردم کماکان بدون دغدغه بنزین یارانه ای مصرف می کنند و سیاستمداران همچنان در پی راهی که قیمت بنزین از 80 تومان عبور نکند!!؟
دولتمردان ایران هیچگاه
امیدهای زیادی وجود داشت که دولت جدید برای اصلاح اقتصاد دچار
ملاحظات سیاسی نشود اما اکنون دولتمردان به نحو آشکاری در جهت از دست ندادن منافع خود قدم بر می دارند. افزایش قیمت مواد سوختی و اصلاح روشهای توزیع سوخت مسلما بر میزان تورم و فشارهای اقتصادی خواهد افزود و هیچ فرمول معجزه آسایی نمی تواند جلوی نارضایتی مردم را بگیرد. دولت باید تحمل این ناگواری را داشته باشد اما اگر در این فکر باشد که بتواند میراث گذشته را بدون از دست دادن ذره ای از محبوبیت خود کنترل کند احتمالا به زودی نا امید خواهد شد. دولتمردان ناچارند بپذیرند که ممکن نیست رضایت همه اقشار را از تصمیمات اقتصادی خود جلب کنند و برای حل مشکلات به فرمول هایی که در جلسات خصوصی به آن می رسند بسنده کنند. ممکن است دولت به این نتیجه رسیده باشد که با اجرای کوچکترین تصمیمی که تگناهای مصرفی درپی داشته باشد، به خودکشی سیاسی دست زده است. هر چند این حقیقت تلخ وجود داشته باشد اما گریختن از آن برای پیشرفت اقتصادی کشور بسیار تلخ تر است. اگر از ضرورت این اقدام بگریزیم در آینده باید آمادگی پرداخت تاوان سنگین تری را داشته باشیم و تنها چیزی که در این فاصله از بین می رود مصالح اقتصادی کشور است.
اگر پیش از این
اکنون دولت بر سر دوراهی قرار گرفته است. در جمهوری اسلامی
هیچگاه سیاستمدارانی وجود نداشته اند که از فرهنگ مصرفی و رفتارهای سوء مردم انتقاد کنند و از اراده قاطع خود برای اصلاح آن سخن بگویند. بنابراین این دولت هم می تواند مانند دولت های گذشته تمام تلاش خود را برای پائین نگه داشتن قیمت سوخت به کار گیرد اما نباید فراموش کند که با اینکار ـ اگر چه میزان کمتری از محبوبیت خود را از دست می دهد ـ همان ضربه ای را به اقتصاد وارد می کند که دولت های قبلی وارد کرده اند و همان هزینه ای را به آینده اقتصادی و نسلهای بعدی بار می کند که باقی سیاستمداران تحمیل کرده اند. دولت باید از افزایش قیمتی که اقدامات محبت آمیزش در اعطاء وام مسکن و حراج درآمدهای نفتی در پی داشته، درس بگیرد و بیش از این اقتصاد را فدای تصمیم های غیرعلمی و شعارهای مردم پسند نکند. متاسفانه فعلا دولت سرنا را از طرف گشادش می زند و قصد دارد به جای تسهل راههای رسیدن به موفقیت اقتصادی آن را مانند یک لقمه جویده به مردم هدیه بدهد!!!
+ نوشته شده توسط دانشطلب در پنجشنبه 30 فروردین1386 و ساعت
15:45 |
حسینیان از آنهایی بود که در انتخابات هفتم ریاست جمهوری حزبی راه انداختند به نام جمعیت دفاع از ارزشهای انقلاب اسلامی! از این حزب های قارچی که دوماه قبل انتخابات درست می شوند و یک روز بعد از انتخابات خبری ازشان نیست. دبیر کل جمعیت جناب حجه الاسلام ری شهری و قائم مقام هم روح الله حسینیان بود. این حزب بهانه ای شده بود برای اینکه از طریق نقد عملکرد دولت سازندگی رای نیروهای انقلابی ـ بعدها اصولگرا ـ را به نفع خودشان جلب کنند. به هر حال کاندیدای این حزب ـ همان رئیسش، یعنی جناب ری شهری ـ نتوانست رای خوبی کسب کند و حزب مزبور هم به تاریکی رفت اما جالب تر از همه اینست که این افراد خودشان را منتقدان عملکرد هاشمی می دانستند اما اگر به حال و احوال خودشان نگاه کنید می بینید نسخه دست دوم هاشمی اند، ناگفته نماند که اینها در ظاهر ارادت خاصی به هاشمی نشان می دهند و هرگز از آنهایی نیستند که جرات مخالفت رسمی و علنی با او را داشته باشند. 
قبل از انتخابات ریاست جمهوری نهم گویا حسینیان به خاطر اینکه هیچ پالس مثبتی از طرف اصولگرایان دریافت نکرده بود قصد حمایت از هاشمی رفسنجانی را داشت! اما انگار بعد از آنکه این پالس دریافت شد، به طمع گرفتن مسئولیت (حسینیان خیلی دلش می خواهد وزیر فرهنگ! باشد)، تغییر عقیده داد و به حمایت از احمدی نژاد دست زد. از این که بگذریم این روزها اسم حسینیان به خاطر اسناد تاریخی ای که درباره ملی شدن صنعت نفت و نقش مصدق رو می کند شنیده می شود. 
تتمه:
امروز آخرین دستور کار مجلس شورای اسلامی طرح سوال اکبر اعلمی از وزیر اطلاعات بود. موضوع سوال "
۳ 
بعضی ها توجه نمی کنند که شکسته شدن غرور ما در برابر غرب و خصوصا انگلیس خط قرمز هر رئیس جمهوری است که بخواهد درباره حقوق ایران تصمیم بگیرد. من هم قبول دارم که انگلیسی ها مجبور شدند لحن شان را عوض کنند، می پذیرم که آنها در مدت ۱۲ روز نتوانستند کاری از پیش ببرند، اما این کافی نبود و اثر ماندگاری هم نداشت. نمی دانم 
در جواب بعضی ها هم که با تجاهل از گزینه های دیگر برای پایان دادن به قضیه می پرسند به اظهارات لاریجانی به نقل از BBC اشاره می کنم : "آن گونه که دبير شورای عالی امنيت ملی ايران گفته، ايران خواهان آن است که هيئتی مأمور بررسی مسائلی که به بازداشت نظاميان بريتانيايی شده بينجامد، دولت بريتانيا اذعان کند که ملوانانش وارد آبهای ايران شده بودند و تضمين دهد که ديگر چنين اقدامی انجام نخواهد شد." [بیچاره لاریجانی هم ضایع شد!] ما چون اجازه ندادیم قضیه به شکل متداول و همراه با عذرخواهی رسمی و تعهدات کتبی آنها ختم شود، انگلیسیها می توانند بازگرداندن ملوانان را به تلاشهای دیپلماتیک، ترس ایران از تهدید و قدرت انگلیس و ... مربوط کنند و از آن یک پیروزی برای خودشان بسازند. بدبختانه حتی فرصت نکردیم اعتراف بگیریم که آنها به آبهای ما تجاوز کرده اند! حالا هم به راحتی مشغول تکذیب اصل مسئله هستند. 
تونی بلر:
بوش و دوستان:
تتمه: 
تازه از خواب بیدار شده بودم که رفتم پای تلوزیون، به محض روشن کردن تلوزیون خبر آزاد شدن ملوانان انگلیسی را شنیدم. 
ــ ما 
ــ ایران در حفظ آزادی و جان اتباعش بسیار ضعیف عمل می کند، در این قضیه ما به شکل احمقانه ای از امتیازاتی که می توانستیم پای میز مبادله به دست بیاوریم انصراف دادیم. در زمانی که خبرهای واضحی از وضعیت دستگیر شده گان اربیل نداریم و هیچ تلاش جدی ای برای بازگرداندن آنها انجام نمی دهیم، با آزاد کردن ملوانان انگلیسی ـ با آن تشریفات بدرقه و احترام و ... ـ آب کافی هم به آسیاب قدرت انگلیس و نفوذ آنها در اذهان ریختیم.
ــ ما نسبت به 
احساسات تحریک می شوند و فورا به سمت اثرات سطحی ـ دم زدن از اقدام محبت آمیز ایران ـ سوق پیدا می کند اما هیچ تاثیر عمیقی در سلطه ای که دولت های زورگو به آن رسیده اند باقی نمی گذارد. اشتباهی که رئیس جمهور مرتکب شد در طولانی مدت برای ایران بسیار گران تمام می شود و منظور من بیشتر متوجه اثرات ذهنی این اتفاق است تا بده بستانهای سیاسی. سیاست، اجرای نمایش برای مردم نیست، دنیای سیاست دنیای اخلاق نیست و با موعظه و اظهار محبت هم رابطه ای ندارد. البته خوب است که ما تمام مردم دنیا را دوست داشته باشیم اما نباید به خاطر این کار به دامن دشمنمان بیافتیم و جای خودی و غیر خودی را عوض کنیم. مگر همین سربازان و تفنگداران انگلیسی و امریکایی نیستند که حقوق مردم عراق را نادیده می گیرند و جانشان را فدای منافع نفتی دولت شان می کنند؟ 
... صدای سخنرانیهایت را شنیده ام، صدای تهدید کردنهایت توی گوشم موج می زند، راستی می دانستی که اینجا تو را نمی شناسند؟ خنده دار است، فکر می کنند تو هم مثل دیگرانی، با عکس تو خوشند اما خبر از مرامت ندارند، اگر می دانستند متهم به تندروی و افراط می شدی، روحیه ات را به مسخره می گرفتند و حرفهایت را بازیچه طنز ...، حیف که نمی دانند، اینجا مد شده همه می خواهند آرایش مهربانی بگیرند و عطوفت و رأفت نمایش بدهند، خودی را فراموش کرده اند و به حربی لبخند می زنند، مردانگی شان را فروخته اند، جرات شان ته کشیده، با خودشان رک نیستند، از شجاعت فقط شعارش را فهمیده اند، حتی از نام جنگ هم فراری اند، نامردها می خواهند تو را هم متهم به دفاع کنند! هیهات سید حسن! هیهات که تو اهل دفاع باشی! تو مرد جنگی، تو ترس نمی شناسی، تو از آن قماش نیستی که فکر فردا کنی، تو به تکلیف امروز آماده ای...
راستی تو حتما هوای سربازهایت را خیلی داری،نه؟ اگر اینطور نبود اینقدر مردانه نمی جنگیدند! اما کجایی که ببینی؟ اینجا رهبران، سربازان را می فریبند، آرمانشان را مسخره می کنند و شجاعت شان را ندید می گیرند، اینجا مرزبان هایمان را با 
طلاب و دانشجویان شیعه زاهدان از پولهای بادآورده ای که وهابیون عربستان کیسه های شما را با آن پر می کنند خبر دارند اما اگر سکوت می کنند انتظار این را هم ندارند که این سکوت به چنین مسائلی بیانجامد و شما به بلندگوی خواسته های آنها تبدیل شوید. دولت جمهوری اسلامی می توانست حتی به بهانه نا امنی و مسئله مواد مخدر در مناطق سنی نشین، نیروهای نظامی بسیاری از سپاه و ارتش را روانه آن مناطق کند و نواحی سنی نشین را تحت کنترل شدید امنیتی قرار بدهد اما به خاطر تحریک نکردن حساسیت ها تا کنون دست به چنین کاری نزده است. همین رویه مسالمت آمیز جان مردم و سربازان وظیفه بی گناهی را که تنها برای دفاع از آب و خاکشان خدمت می کنند در معرض حملات وحشیانه گروههای تندرو از اهل تسنن قرار داده است. 
نزدیک انتخابات مجلس پنجم بود که توسط صبیه محترمه حاج آقا رفسنجانی که خیلی به ورزش ضعفا حمیت نشان می دهند، اولین فحش های رکیک به این بچه بافرهنگ داده شد. این ضعیفه چون مدیریت روزنامه هم خیلی دوست داشت باباش یه روزنامه ـ زن روز ـ براش خریده بود و از همانجا یک گند خوشگل دیگر، که از خاله خان باجی غربزده ها ـ فرح ـ تراوش کرده بود، متوجه حیثیت این بچه بافرهنگ شد و در کارنامه این خاندان باصفا هم ثبت و ضبط گردید. جلو تر که بیاییم وزارت فخیمه فرهنگ در دوره دوم خردادی ها با آن وضع سینما و کتاب و روزنامه هایش گندهای بعدی را سازماندهی کردند که البته چون حرجی بر آنها نبود و خیلی هم مهم نبودند بی خیالشان می شویم. اما شلنگ تخته انداختن صداو سیما با مدیریت صاحب کیف انگلیسی! ـ من هنوز نمی دانم چرا به این بنده خدا این نسبت ناروا رو زدن ـ و بعد داش عزت چال میدانی گندهای مهم تری هستند که چون بحث خیلی مبسوط می شود و ما حوصله اش رو نداریم باز هم ....
این سه تا CD را تقریبا همه دیده اند. برای بچه هایی که هنوز به بافرهنگی این نظام امیدوار بودند و وفاداری به کاری که آقای خمینی کرد را قسمتی از وجودشان می دانستند این سه اتفاق کمی تا قسمتی ناگوار افتاد! این یک تکه را جدی بخوانید:طبق قاعده؛ حادث شدن هر به هم ریختگی به معنای عبور از نظم سابق است، عمر نظم سابق با مجموعه ای از این اتفاقات تقریبا به اتمام رسید و در فرصت کوتاهی نظم تازه ای از باورهای ذهنی شکل گرفت. بیشتر نخبگان مذهبی و تحصیلکرده گان جوانی که به نتیجه انقلاب اسلامی معتقد و امیدوار بودند در اثر این اتفاقات فرهنگی، نظام را با چالشی جدی مواجه می دیدند. اگر با نگاهی اجتماعی ـ و نه سیاسی ـ به این مسائل نگاه کنیم شاید بتوانیم مقطعی را که به زعم عده ای موج برگشت جریان حزب الله از جمهوری اسلامی به حساب می آید را شناسایی کنیم. 
از مشکلاتی که همواره مورد اعتراض بچه های مدرسه عالی بوده بی اعتنایی نایب التولیه مدرسه ـ آیت الله امامی کاشانی ـ نسبت به اوضاع مدرسه و مشکلات دانشجویان است. بسیاری از دانش آموختگان مدرسه عالی عقیده دارند که چون آقای امامی تمام کارهای مدرسه را به معاونین سپرده و به مشاغل مهم تری! مثل تألیفات شخصی و فعالیت های سیاسی مشغول است، مدرسه به حال و روز کنونی افتاده و وقتی مسئول اصلی اداره مدرسه علاقه ای به پیگیری مسائل آن نشان نمی دهد، طبیعی است که مدرسه به این اوضاع اسفبار مبتلا شود. 
ـ